Tasavvuf eserinde söz bestenin bahanesi değil kaynağıdır. Bu modül aruz ve hece veznini, ilahideki iki Türkçeyi, Arapça ve Farsça güfteleri, tasavvufi sembol dilini ve mahlası anlatır; sonunda bir güfteyi satır satır açar.
Bu modülün sonunda
- Bir güftenin aruzla mı heceyle mi yazıldığını ve bunun ezgiye etkisini söyler.
- Tasavvufi sembol dilinin (aşk, şarap, meyhane, sâkî, yâr) bir güftedeki anlamını açıklar.
- Bir ilahi güftesini satır satır açar ve mahlastan şairi bulur.
Dersler
- M08-D01Aruz ve hece: iki vezinYayında
Bir güftenin veznini aruz ya da hece olarak belirler ve vezin ile usul arasındaki ilişkiyi bir örnekle gösterir.
Türk Müziği Akademisi’nde: MKM-201.5
- M08-D02İlahide iki TürkçeYayında
Divan dilinde yazılmış bir güfteyle halk diliyle yazılmış bir güfteyi söz varlığı ve söyleyiş açısından karşılaştırır.
- M08-D03Arapça ve Farsça güftelerYayında
Arapça ve Farsça güfteli eserleri tanır ve anlamını bilmeden dinlemek ile anlamını bilerek dinlemek arasındaki farkı tartar.
- M08-D04Sembol sözlüğü: aşk, şarap, sâkî, yârYayında
Tasavvufi şiirin başlıca sembollerini bir güftede bulur ve sembolün harfiyen okunmasının hangi yanlış anlamaya yol açtığını açıklar.
- M08-D05Mahlas: şairin imzasıYayında
Bir güftenin son beytinde mahlası bulur ve aynı mahlası taşıyan farklı şairlerin karıştırılma tehlikesini açıklar.
- M08-D06Bir güfteyi satır satır açmakYayında
Bir ilahi güftesini sözcük, sembol ve vezin katmanlarında açar ve açtığını eserin ezgisiyle karşılaştırır.