MD16-M01-D02
Yetişkin programını küçültmek yetmez
Yetişkin için tasarlanmış bir uygulamanın süre, dil ve beklenti bakımından çocuğa neden doğrudan aktarılamayacağını gelişimsel gerekçelerle açıklar.
Meditasyon Bölümü — Çocuk, Genç ve Okulda Meditasyon Akademisi — MD16-M01, Çocukla meditasyonun çerçevesi · 2.396 kelime · ≈ 11 dk okuma · 16 dk dinleme
Önce özete göz atDersin sonundaki özet, okumaya başlamadan önce yol haritası olarak.
Yetişkin programı uzun, içe dönük, soyut talimatlı oturumlar ve gönüllü katılımcılar için tasarlanmıştır. Bir çocuğa taşınırken süre, dil ve beklenti boyutlarında yeniden tasarlanması gerekir; süreyi kısaltmak bunun yalnız en görünür parçasıdır.
Soyut talimatlar çocuk için bir bulmacadır ve somut bir çapaya çevrilmesi gerekir; uzun oturumların yerini kısa, gün içine dağılmış, hareketli ve duyusal uygulamalar alabilir; okulda katılım çoğu zaman gönüllü değildir ve yetişkin kanıtının gönüllülük koşulu okulda yoktur.
Kuyken ve arkadaşlarının 2013 fizibilite çalışmasında gençlere özel bir okul programı kabul edilebilir bulunur ve uygulamayı daha çok yapanlar daha iyi iyi oluş bildirir; ama çalışma rastgele değildir ve sonraki büyük deneme olağan öğretime üstünlük göstermemiştir.
Dunning ve arkadaşlarının 2019 meta-analizinde aktif kontrollere karşı görülen depresyon etkisi, 2022 güncellemesinde kalmaz; Zenner ve arkadaşlarının derlemesi programlar arasındaki çeşitliliğin ve heterojenliğin büyük olduğunu gösterir.
Bir programın çocuğa uyarlanıp uyarlanmadığı süre, dil, biçim ve katılım soruları sorularak anlaşılır; uyarlama, neyin korunacağı ve neyin değiştirileceği kararıdır.
Açılış sahnesi
Gökçe otuz altı yaşında, Eskişehir'de yetişkinlere sekiz haftalık farkındalık kursları veren bir eğitmen. Bir ilkokul onu dördüncü sınıflar için bir atölyeye davet ediyor. Gökçe kendi kursunu yanına alıyor ve kısaltıyor: kırk beş dakikalık beden taraması on dakikaya, iki buçuk saatlik ders bir ders saatine iniyor.
Atölyenin ilk dakikasında yirmi sekiz çocuk yere uzanıyor. Gökçe yetişkin derslerinde kullandığı sesle başlıyor: «Dikkatinizi nazikçe nefesinize getirin. Bir düşünce geldiğinde onu fark edin ve bırakın.»
Üçüncü dakikada arka sıradan kıkırdamalar geliyor. Beşinci dakikada bir çocuk elini kaldırıp soruyor: «Öğretmenim, düşünceyi nereye bırakacağız?» Sınıf gülüyor. Gökçe o an anlıyor: süreyi kısaltmıştı, ama programın kendisini değiştirmemişti.
Bu derste ne olacak
Önceki ders okul programlarının büyük vaatlerini kanıtla karşılaştırdı ve olağan derslerin üzerine pek bir şey koymadıklarını gördü. Bu ders bunun olası nedenlerinden birine bakıyor: yetişkinler için tasarlanmış bir uygulamanın çocuğa küçültülerek taşınması.
Önce yetişkin programının ne olduğunu hatırlayacağız: süresi, dili, beklediği katılım. Sonra üç boyutta, süre, dil ve beklenti, bir yetişkin programının neden çocuğa doğrudan aktarılamayacağını gelişimsel gerekçelerle tartacağız. Ardından çocuk ve genç programlarının araştırmalarını okuyacağız: erken çalışmaların umudu, programlar arasındaki büyük çeşitlilik ve bu çeşitliliğin kanıtı okumayı nasıl zorlaştırdığı. Son olarak bir uyarlamanın ne zaman yalnız bir kısaltma, ne zaman gerçek bir yeniden tasarım olduğunu ayıracağız.
Sıfır noktası
Çatı akademinin altı ile on iki yaş dersi gelişimsel uyarlamayı bir uygulamanın yaş grubunun dikkat süresine, soyut düşünme kapasitesine, hareket ihtiyacına ve güdülenme biçimine göre yeniden tasarlanması olarak tanımlamış ve süreyi kısaltmanın bunun yalnızca en görünür parçası olduğunu söylemişti. O ders uygulamanın nasıl yapılacağını gösterdi; bu ders, bu ilkenin araştırmadaki karşılığını okuyor.
Bu dersteki gelişimsel gerekçeler, çatı akademinin pedagojik ilkelerine ve bu dersin kaynaklarının programlar arasındaki farklara dair gözlemlerine dayanıyor; çocuk gelişiminin kendisini ayrıntılı işlemek bu bölümün değil, çocuk gelişimi akademilerinin konusu.
Mekanizma
Yetişkin programının ölçüsü
Kaygı bozukluğunda ilaçla karşılaştırılan kursun deneme kaydı, yetişkin programının bir örneğini veriyordu: sekiz hafta boyunca haftada iki buçuk saatlik dersler, bir günlük inziva ve her gün evde 45 dakikalık uygulama. Bu program gönüllü yetişkinler için, kendi seçimleriyle katılan ve uzun oturumlarda sessiz kalabilen kişiler için tasarlanmıştı.
Bu ölçünün çocuğa taşınması üç soru doğuruyor.
Birinci boyut: süre
Yetişkin programında tek bir uygulama on beş, otuz, kırk beş dakika sürebiliyor. Çatı akademinin dersi bu yaş grubunda süre için kaba bir başlangıç noktası veriyordu: yaş kadar dakika, en fazla. Ama asıl mesele yalnız dakika değil. Çatı ders, bu yaş grubunda asıl işi uzun oturumların değil, gün içine serpiştirilmiş çok kısa uygulamaların gördüğünü söylüyordu: çocuğun bitirebildiği ve bitirdiğinde başarılı hissettiği bir süre.
Gökçe'nin on dakikalık beden taraması, yetişkin programının bir parçasını kısaltmıştı; ama yapısını, yani uzun, kesintisiz, içe dönük bir oturumu korumuştu. Kısaltma süreyi değiştirmiş, biçimi değiştirmemişti.
İkinci boyut: dil
Yetişkin programının dili soyut kavramlarla dolu: düşünceyi fark etmek ve bırakmak, yargılamadan gözlemlemek, şimdiki anda kalmak. Çatı ders bu yaş grubunda soyut talimatın işlemediğini, «dikkatini nefesine ver» cümlesinin bir talimat değil bir bulmaca olduğunu yazıyordu; yerine somut bir çapa gerekiyordu.
Gökçe'nin öğrencisinin sorusu, «düşünceyi nereye bırakacağız?», bu bulmacanın sesli hâli. Çocuk talimatı reddetmiyordu; anlamaya çalışıyordu. Yetişkin için bir benzetme olan «bırakmak», çocuk için somut bir eylem sorusuydu.
Üçüncü boyut: beklenti
Yetişkin programı gönüllü katılımcıyı varsayıyor: kursa kendi seçimiyle gelen, neden geldiğini bilen ve bir sonuç bekleyen biri. Bir okul programında ise çocuk çoğu zaman kendi seçimiyle orada değil; sınıfın tamamı katılıyor.
Bu bölümün sağlık kanıtı akademisinde klinik olmayan topluluklarda yapılan bir bireysel veri analizini okumuştuk. Yazarlar bulgularının gönüllü programlarla sınırlı olduğunu, zorunlu programlar için kanıtın az olduğunu ve okul müfredatının parçası olarak ergenlere sunulan büyük bir denemenin olağan okul uygulamasına göre ek bir yarar göstermediğini yazıyordu. O deneme, önceki dersin ana kaynağıydı. Gönüllülük, yetişkin kanıtının görünmez bir koşuluydu; okulda bu koşul çoğu zaman yok.
Erken umut, sonraki tablo
Rastgele atama yapılmamış bir fizibilite çalışması; [C] olarak okuyoruz.
Bu çalışma, gençlere özel olarak tasarlanmış bir okul programının ilk umut verici sonuçlarını veriyordu. Rastgele atama yoktu; okullar ve öğrenciler başlangıçta dengeli değildi. Yine de iki bulgu bu ders için önemli. Gençler programı kabul edilebilir buldu; ve uygulamayı daha çok yapanlar daha iyi iyi oluş bildirdi. Bir programın tutması, çocuğun ve gencin onu ne kadar uyguladığına bağlıydı.
Önceki dersin okul denemesi, bu tür erken umutların büyük bir küme randomize denemede sınanmasıydı ve sonuç olağan öğretime üstünlük göstermedi. Bir programın küçük ve rastgele olmayan bir çalışmadaki umudu, büyük ve rastgele bir denemede tekrarlanmayabiliyor.
Bir meta-analizden ötekine
Görece küçük denemelerin meta-analizi; [C] olarak okuyoruz.
Bu meta-analiz, önceki dersin meta-analizinin bir önceki sürümü. Aktif kontrollere karşı depresyonda 0,47 gibi orta büyüklükte bir etki bildiriyordu. Önceki dersin güncel sürümünde, 66 denemeyle, aktif kontrollere karşı depresyon satırı listede yok; yalnız kaygı ve stres ile farkındalıkta daha küçük etkiler kalıyor. Az sayıda küçük denemenin verdiği bir umut, deneme sayısı arttıkça daralıyor.
Çeşitlilik sorunu
Erken dönem bir sistematik derleme ve meta-analiz; [C] olarak okuyoruz.
Zenner ve arkadaşlarının derlemesi bu dersin sorusunu bir yöntem sorununa çeviriyor. Birinci sınıftan on ikinci sınıfa kadar uzanan öğrenciler, birbirinden çok farklı uygulamalar, farklı süreler ve farklı ölçekler aynı meta-analizde. Altı yaşındaki bir çocukla on yedi yaşındaki bir genç için tasarlanmış iki program, aynı «okul temelli farkındalık müdahalesi» başlığı altında toplanıyor. Bir programın yaşa göre ne kadar uyarlandığı, bu tür bir toplam sayının içinde kayboluyor.
Örneklerden okuma
Gökçe'nin atölyesi
Kanıtı okurken
Kısa vakalar
Usta katmanı
Bir programın çocuğa uyarlanıp uyarlanmadığını anlamak için dört soru sorulabilir.
Süre: tek bir uygulama ne kadar sürüyor ve bu, yaş grubunun bitirebileceği bir süre mi? Uygulama tek bir uzun oturum mu, gün içine dağılmış kısa anlar mı?
Dil: talimatlar soyut mu, somut mu? Bir yetişkin benzetmesi, bir çocuk için bir eyleme çevrilmiş mi?
Biçim: uygulama hareketsiz ve içe dönük mü, yoksa hareket, oyun ve duyular kullanılıyor mu? Çatı akademi bu yaş grubunda dışa dönük duyusal uygulamaların daha güvenilir bir kapı olduğunu söylüyordu.
Katılım: çocuk orada olmayı seçti mi? Seçmediyse, katılmak istemediğinde ne olacak?
Bu dört soru bir programın etkili olup olmadığını söylemez; o, araştırmanın işi. Ama bir programın yetişkin programının küçültülmüş bir kopyası mı, yoksa çocuk için yeniden tasarlanmış bir program mı olduğunu gösterir. Bu dersin kaynakları bu ayrımın etkiyi ne ölçüde değiştirdiğini doğrudan sınamıyor; Zenner ve arkadaşlarının deyişiyle, programlar arasındaki çeşitlilik dikkatli ve ayrıştırılmış bir inceleme gerektiriyor.
Bir incelik daha: uyarlama, yetişkin programının «özünden» vazgeçmek anlamına gelmiyor. Çatı akademinin dersi oyunu bir taviz değil, uygulamanın o yaşa çevirisi olarak tanımlıyordu. Bir uyarlamanın sorusu, neyin korunacağı ve neyin değiştirileceği: dikkat ve fark etme becerisi korunabilir; uzun sessiz oturum değiştirilebilir.
Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler
Sınır
Bu ders bir programın çocuğa nasıl uyarlanması gerektiğini değil, yetişkin programını küçültmenin neden yetmediğini tartıştı; çocuk gelişiminin kendisi bu bölümün dışındaki çocuk gelişimi akademilerinde işlenir. Bir sınıf etkinliğini ya da bir akşam ritüelini bir sağaltım gibi görmek doğru olmaz; dikkatini toplamakta, kaygısıyla ya da öfkesiyle baş etmekte zorlanan bir çocuğun durumuna, onu muayene edecek bir çocuk hekimi ya da çocuk psikiyatristi bakar.
Bu dersin üç kaynağı özetlerinden okundu. Kuyken ve arkadaşlarının 2013 çalışması rastgele atama yapmamıştır; Zenner ve arkadaşlarının derlemesi 2012'ye kadarki çalışmaları kapsar. Gelişimsel gerekçeler bu derste çatı akademinin pedagojik ilkelerine dayanır; bu ilkelerin etki üzerindeki payı bu kaynaklarda doğrudan sınanmamıştır.
Kendin dene
Kilit özet
Yetişkin programı uzun, içe dönük, soyut talimatlı oturumlar ve gönüllü katılımcılar için tasarlanmıştır. Bir çocuğa taşınırken süre, dil ve beklenti boyutlarında yeniden tasarlanması gerekir; süreyi kısaltmak bunun yalnız en görünür parçasıdır.
Soyut talimatlar çocuk için bir bulmacadır ve somut bir çapaya çevrilmesi gerekir; uzun oturumların yerini kısa, gün içine dağılmış, hareketli ve duyusal uygulamalar alabilir; okulda katılım çoğu zaman gönüllü değildir ve yetişkin kanıtının gönüllülük koşulu okulda yoktur.
Kuyken ve arkadaşlarının 2013 fizibilite çalışmasında gençlere özel bir okul programı kabul edilebilir bulunur ve uygulamayı daha çok yapanlar daha iyi iyi oluş bildirir; ama çalışma rastgele değildir ve sonraki büyük deneme olağan öğretime üstünlük göstermemiştir.
Dunning ve arkadaşlarının 2019 meta-analizinde aktif kontrollere karşı görülen depresyon etkisi, 2022 güncellemesinde kalmaz; Zenner ve arkadaşlarının derlemesi programlar arasındaki çeşitliliğin ve heterojenliğin büyük olduğunu gösterir.
Bir programın çocuğa uyarlanıp uyarlanmadığı süre, dil, biçim ve katılım soruları sorularak anlaşılır; uyarlama, neyin korunacağı ve neyin değiştirileceği kararıdır.
Sonraki derse köprü
Gökçe'nin atölyesinde bir soru hiç sorulmadı: bu programı kim istedi, kim yürütecek, sınıf öğretmeni nerede duracak, veliler ne biliyor? Uyarlama yalnız programın içeriğiyle ilgili değil; programın kimin elinde, kimin için yürütüldüğüyle de ilgili.
«Okulda kimin için, kimin elinde» dersi bir okul programında çocuğun, öğretmenin, velinin ve okul yönetiminin rolünü ayıracak ve uygulamayı kimin yürüteceğine dair soruları listeleyecek.
Anlamadığın bir yer mi var?
Mentor yalnız bu dersin metnine dayanarak cevap verir. Metinde geçmeyen bir şey sorarsan uydurmaz, geçmediğini söyler.