Homeopatik Akıl Yürütme: Organon’dan Repertoriye Akademisi

Ortak temel

Bu akademi homeopatinin ne iddia ettiğini, kanıt düzeylerinin nasıl okunduğunu ve bölümün neyi öğretmediğini yeniden anlatmaz; bunlar bölümün çatısında. Bir kavram ilk geçtiği yerde oradaki dersin koduyla anılır.

1. Modül 1

   Benzerlik ilkesi (similia)

   5 ders

   Homeopatinin kurucu iddiası: bir maddenin sağlıklı insanda doğurduğu belirtilere benzeyen hastalığı o maddenin gidereceği. Modül ilkeyi Hahnemann’ın ve bugünün homeopat tarihçilerinin metinlerinden betimler, sonra bilimsel değerlendirmeyle yüzleştirir.

   1. Similia similibus curentur: formül ve kipBenzerlik ilkesinin Organon’daki ifadesini aktarır, «curentur» ile «curantur» farkının iddianın gücü için neden önemli olduğunu açıklar ve iddiayı HC45 değerlendirmesiyle yan yana koyar.Programda
   2. Benzer, aynı değil (homoion, homon)Hahnemann’ın homeopatiyi «aynı» ile tedaviden ayırdığı Yunanca ayrımı kendi metninden açıklar ve bu ayrımın eleştirilere verilen yanıttaki işlevini gösterir.Programda
   3. Hahnemann’ın öncüller listesiOrganon girişindeki ve Dudgeon’un derslerindeki «Hahnemann’dan önce benzerlik» örneklerini listeler ve bu listenin öğretiyi meşrulaştırmadaki rolünü değerlendirir.Programda
   4. Yasa mı, hipotez mi: ilkenin statüsüBir homeopat tarihçinin benzerlik ilkesini doğa yasası, hipotez ve yaratıcı çıkarım (abduction) olarak okuyan çözümlemesini özetler ve her okumanın neyi sınanabilir kıldığını belirtir.Programda
   5. Kanıt ne diyor: hormesis benzetmesiBenzerlik ilkesinin hormesisle desteklenmesi savını ve HC45 raporunun bu benzetmeye yönelttiği iki itirazı karşılaştırır ve raporun «kuramsal olarak zayıf» sonucunu gerekçesiyle aktarır.Programda
2. Modül 2

   Yaşam gücü ve hastalık kavramı

   4 ders

   Hahnemann hastalığı maddi bir bozukluk değil, yaşam gücünün «ruh benzeri» bir düzensizliği olarak tanımladı; belirtilerin bütünü bu düzensizliğin tek görünür yüzüydü. Modül bu kavramı, Kent’in onu Swedenborg’la nasıl genişlettiğini ve yaşamsalcılığın bilim tarihindeki akıbetini işler.

   1. Yaşam gücü (Lebenskraft) ve dinamisOrganon’un yaşam gücü ve dinamik etki paragraflarını betimler, altıncı baskıdaki «yaşam ilkesi» terim değişikliğini gösterir ve bu kavramın öğretideki taşıyıcı rolünü açıklar.Programda
   2. Belirtilerin bütünü ve teşhisin yeriOrganon’un belirtilerin bütününü tek kılavuz sayan paragrafını aktarır ve Dudgeon’un bunun Hahnemann’da bile tek ölçüt olmadığını savunan iç eleştirisiyle karşılaştırır.Programda
   3. Kent, basit töz ve SwedenborgKent’in irade, anlayış ve «basit töz» katmanlarıyla kurduğu insan modelini betimler ve bu modelin Swedenborg’dan geldiğini 1919 baskısının takdim yazısı ile bir homeopat kaynağından gösterir.Programda
   4. Kanıt ne diyor: yaşamsalcılığın düşüşüYaşam gücü kavramının 18. yüzyıl biliminde nasıl kabul gördüğünü ve enerjinin korunumu yasasıyla neden terk edildiğini bir homeopati dergisindeki tarih çözümlemesinden özetler.Programda
3. Modül 3

   Deneme (proving) yöntemi

   5 ders

   Homeopatik materia medica’nın ham maddesi, maddelerin sağlıklı gönüllülerde doğurduğu belirtilerin kaydıdır. Modül Organon’daki deneme kurallarını, Hahnemann sonrası denemelerin güvenilirlik sorunlarını ve günümüz protokollerini betimler; her adımda yöntemin neyi ölçebildiği sorulur.

   1. Sağlıklı insanda deneme: Organon’un kurallarıOrganon’un denemeciden, diyetten ve kayıttan istediği koşulları paragraflarıyla sıralar ve bu kuralların hangi yanlılıkları önlemeye çalıştığını tartışır.Programda
   2. Birincil ve ikincil etkiHahnemann’ın birincil ve ikincil etki ayrımını tanımlar ve Dudgeon’un bu ayrımın sonraki baskılarda nasıl silikleştiğini gösteren iç eleştirisini özetler.Programda
   3. Denemelerin çoğalması ve güvenilirlikHahnemann sonrası denemelerin çoğalmasını ve Allen’ın ansiklopedisinden «güvenilmez» diye çıkarılan denemeleri örnekleyerek kayıtların ayıklanma sorununu açıklar.Programda
   4. Modern deneme protokolüPlasebo kontrollü, çift kör bir faz 1 deneme protokolünün tasarımını betimler ve protokolün advers olay ile deneme belirtisini ayıramadığını kabul ettiği noktayı gösterir.Programda
   5. Kanıt ne diyor: ultra seyreltik denemelerHC45 raporunun deneme yöntemine, özellikle ultra seyreltik maddelerle yapılan denemelere yönelttiği itirazı aktarır ve itirazın Teut protokolüyle ne ölçüde karşılandığını değerlendirir.Programda
4. Modül 4

   Tek ilaç, en küçük doz, potentizasyon

   6 ders

   Organon’un son paragrafları ilacın nasıl hazırlanacağını ve verileceğini kurala bağlar: tek ve yalın ilaç, en küçük doz, sürtme ve çalkalamayla «dinamizasyon». Modül bu kuralları ve ölçekleri BETİMLER; doz ya da potens önerisi yoktur, ölçeklerin kimyası HM04’tedir.

   1. Tek ve yalın ilaç ilkesiOrganon’un aynı anda tek ilaç verilmesini isteyen paragrafını aktarır ve Lutze baskısındaki çift ilaç paragrafı tartışmasının bu ilke için ne anlama geldiğini açıklar.Programda
   2. En küçük doz ilkesi ve Hahnemann’ın savunusuHahnemann’ın çok seyreltik ilaçların neden güçlü kalabileceğine dair savunusunu kendi yazısından özetler ve savununun dayandığı benzetmeleri listeler.Programda
   3. Potentizasyon (Dynamisation) iddiasıSürtme ve çalkalamanın maddenin «gizli gücünü» açığa çıkardığı iddiasını Organon’dan aktarır ve Dudgeon’un dinamizasyon kuramını homeopati için zorunlu saymayan görüşüyle karşılaştırır.Programda
   4. Yüzlük ve ondalık ölçekler (C, D)Sürtmeyle hazırlanan yüzlük (C) basamakların oranını Organon ve Kronik Hastalıklar’dan aktarır, 19. yüzyıl homeopatlarının ondalık seyreltmeleri nasıl tartıştığını örnekler ve HC45’in ultra seyreltme hakkındaki sonucunu yanına koyar.Programda
   5. LM ölçeği ve altıncı baskının yeniliğiAltıncı baskıda tanımlanan «1’e 50.000» oranlı hazırlamayı ve tekrar eden doz önerisini betimler, bunun beşinci baskıdaki tek doz anlayışından nasıl ayrıldığını gösterir.Programda
   6. Yüksek ile düşük potens tartışmasıKent’in en yüksek potenslere dair görüşünü Dudgeon’un aktardığı düşük seyreltme taraftarlarıyla karşılaştırır ve her tarafın görüşünü hangi tür gözleme dayandırdığını kaynaklarından gösterir.Programda
5. Modül 5

   Miyazm teorisi

   4 ders

   Kronik hastalıkları üç bulaşıcı «miyazm»a bağlayan teori Hahnemann’dan sonra iki kez yeniden yazıldı: Kent onu ahlaki bir kökene, Allen kalıtıma bağladı. Modül üç sürümü kendi metinlerinden ve bir homeopatın güncel derlemesinden betimler, sonra döneminin ve bugünün tıbbıyla karşılaştırır.

   1. Psora: uyuzdan kronik hastalığaHahnemann’ın kronik hastalıkların çoğunu bastırılmış uyuza bağlayan akıl yürütmesini Kronik Hastalıklar’dan adım adım aktarır ve bunu homeopatik iddia olarak etiketler.Programda
   2. Üç miyazm şemasıPsora, sifiliz ve sikozisten oluşan üç miyazm şemasını Organon ve Kronik Hastalıklar’daki yerleriyle tanımlar ve şemanın kronik hastalık sınıflamasında yaptığı işi açıklar.Programda
   3. Kent’in ve Allen’ın miyazmlarıKent’in psorayı ahlaki bir kökene, Allen’ın miyazmları kalıtıma ve aşıya bağlayan yorumlarını bir homeopat derlemesinden betimler ve Hahnemann’ın özgün tanımıyla farklarını listeler.Programda
   4. Kanıt ne diyor: uyuz akarıUyuzun akarla bulaştığının anlaşılmasının psora teorisi için ne anlama geldiğini Dudgeon’un 1853 iç eleştirisinden aktarır ve güncel bir homeopat derlemesinin miyazm kavramını nasıl yeniden tanımladığıyla karşılaştırır.Programda
6. Modül 6

   Materia medica ve repertori

   5 ders

   Denemelerden toplanan belirtiler önce materia medica kitaplarında ilaç ilaç, sonra repertorilerde belirti belirti düzenlendi. Modül bu kitapların NASIL düzenlendiğini ve hangi akıl yürütmeyi varsaydığını anlatır; bir remedinin belirti tablosu verilmez, kullanım öğretilmez.

   1. Materia Medica Pura’nın düzeniMateria Medica Pura’nın bir ilaç bölümünün nasıl düzenlendiğini betimler ve Dudgeon’un bu kayıtlarda öznel belirtilerin ağırlığına dair iç eleştirisini aktarır.Programda
   2. Ansiklopedi ve «iyileşmiş belirtiler»: Allen ile HeringAllen’ın deneme belirtilerini toplayan ansiklopedisini Hering’in iyileşmiş belirtileri derleyen kitabıyla karşılaştırır ve iki derleme ilkesinin kanıt değeri açısından farkını açıklar.Programda
   3. Cep kitabı ve hastalık adları: BoerickeBoericke’nin cep kitabının hastalık adlarını belirti listesine neden kattığını önsözünden aktarır ve bunun Hahnemann’ın hastalık adına karşı tutumuyla gerilimini gösterir.Programda
   4. Repertorinin mantığı: genelden özele (Kent 1897)Kent repertorisinin genel başlıktan özel belirtiye inen düzenini önsözünden betimler ve bu düzenin hangi varsayımlara dayandığını üç maddede belirtir.Programda
   5. Karakteristik belirti kavramıHering ve Kent’in «karakteristik» belirti tanımını Organon’un ilgili paragrafıyla karşılaştırır ve Dudgeon’un Hahnemann’ı bu konuda belirsiz bulan eleştirisini aktarır.Programda
7. Modül 7

   Okullar, sınamalar ve bugünkü savunular

   4 ders

   Öğreti Hahnemann’ın sağlığında bile bölündü; bugün de homeopatlar onu farklı biçimlerde savunuyor. Modül uygulayıcıların öğretiden sapmalarını, öğretinin içindeki plasebo kullanımını, bireyselleştirmenin sınanışını ve bir homeopat tarihçinin felsefi savunusunu kanıtla birlikte okur.

   1. Yarı homeopatlar ve seçmeci uygulayıcılarHahnemann’ın «yarı homeopat» suçlamasını ve Honigberger’in Hahnemann sistemine bağlı olmadığını söyleyen öz-anlatısını karşılaştırır ve İstanbul pratiğine dayanan bu anlatının teyitsiz olduğunu belirtir.Programda
   2. Bireyselleştirme öğretisi ve sınanışıBireyselleştirilmiş ve bireyselleştirilmemiş homeopati ayrımını tanımlar ve iki Mathie derlemesinin bu ayrımı nasıl ayrı ayrı sınadığını yazarların kendi sonuç cümleleriyle aktarır.Programda
   3. Öğretinin içindeki plaseboHahnemann’ın kılavuzlarında ilaçsız toz verilmesinin hangi amaçlara hizmet ettiğini açıklar ve bu uygulamanın plasebo kontrollü denemenin doğuşuyla bağını gösterir.Programda
   4. Logos, homoion, iasthai: içeriden bir savunuHomeopatiyi üç Antik Yunan düşünce geleneğine dayandıran güncel savunuyu özetler ve onu NHMRC 2015 bildirisi ile HC45’in sonuç cümleleriyle karşılaştırarak iki tarafın ölçütlerini ayırt eder.Programda